29 Ağustos 2009 Cumartesi

Madonna iyi ki Türkiye'ye gelmiyor!


51 yaşındalığına rağmen halen severek izlediğimiz Madonna, geçen gün Romanya konserinde klasik batılı popüler kültür çıkışı yapmayı deneyince konserdeki Romanyalılardan sert tepki gördü(haberin aslı burda). Hatunun tek dediği "Romanların ayrımcılığa uğradığını duydum" falan... Bu minik "ben özgürlükçüyüm, batılıyım" çıkışını kendilerine hakaret sayan Romanyalılar( bakınız Roman değiller ama) başlıyorlar Madonna'yı yuhalamaya. Neyse ki konserin sonları olduğundan pek büyümüyor olay.
Şimdi malum bizim memlekette açılım maçılım tartışmaları almış yürümüş, gündem sıcak. Ama düşünüyorum da; bir de Madonna uğrayıp "bu ülkede azınlıklara, farklı kültürlere ayrımcılık yapıldığını duydum" gibisinden bir laf etseydi, vay halimize! Gerçi normal bir zamanda dahi böyle eleştirileri kaldıramayacak bir toplumuz. Yani biri Türk'e laf etti mi, amman amman... Neyse, konunun burası hakkında pek yazılıp çiziliyor zaten, uzatmayacağım.

Lakin benim sinirlendiğim bir boyutu daha var olayın. Şöyle ki bu popüler batı ikonları ( madonna olsun, u2 olsun, angelina jolie olsun...) kendilerini her türlü eleştiriden muhaf tutarak konsere gittikleri ikinci sınıf memleketlerde insanlık havarisi kesiliyorlar. Madonna, İngiltere'de Romanların, Doğu Avrupadaki kadar dışlanmış olduğunu bilmiyor mu? Biliyor ama dikkate almıyor. Çünkü Romanlar onun ülkesinde dışlanması gerekli kesimlerden; öyle düşünüyorlar. Madonna da dahil bu bahsettiklerimizin hiç biri bir gelişmiş ülkede verdikleri konserde gıklarını çıkartmaz, çıkartamaz. Ama konser, misal Romanya'da ise aç ağzını yum gözünü. Guantanamo işkenceleri hakkında hangi özgürlük havarisi bir yorumda bulundu? Afrikayı düşünmesiyle ünlü Bono mu?
İnsanlık adına tepki verenler çoktan öldüler, piyasadan silindiler. Çünkü onlar kötünün batı topraklarında da kol gezdiğini haber verdikçe insanlar onlardan rahatsız olmaya başladı. Nasıl Orhan Pamuk bu toprakların geçmişindeki gölgeler üzerine konuştukça biz, bu "nobel alan ilk Türk'ü" dışladıysak işte aynen öyle.
Yazıyı bitirirken aklıma Oliver Stone ve Midnight Express geliyor. Kendisi yıllar sonra işi biraz abarttığından dem vurdu. Ama biz yıllarca "bu film yalan" demekten o denli harap düşmüştük ki filmin gerçeklerini (yani bizim memlekette işkencenin sistematik olarak uygulanışı) hiç aklımıza getirmedik bile. Sanırım bu olay fikrimi daha iyi açıklıyor. İnkar ya da önyargılardan değil gerçeklerden ve insanlığımızdan yola çıkmalıyız; ve elbetteki bu bize, dünyaya bakışımıza tutarlılık getirecektir.

1 yorum: